Op dit moment ben ik niet actief bezig met deze log.

Mocht je toch de behoefte hebben iets te schrijven, voel je vrij.

Mocht je een vraag willen stellen, doe dat vooral, ik kijk regelmatig of er berichtjes zijn.

.

Nog even een foto van mijn drie prinsesjes!!!

Zal ik weer eens een poging wagen?

Ik heb geen idee hoe het allemaal werkt.Het is ook al zolang geleden.

Even wat plaatjes die laten zien waar ik de afgelopen twee en een half jaar mee bezig ben geweest.

Deze log is opgestart om van mij af te schrijven in een spannende tijd van mijn leven.
Hier kan je lezen dat het niet voor iedereen is weggelegd om op de "normale"manier kinderen te krijgen.

Na een tweede I.V.F./I.C.S.I. behandeling, die volledig mis leek te gaan, ben ik sinds 25 juli 2005 de trotse moeder van een prachtige dochter.9 maanden na de geboorte van mijn eerste dochter zijn we weer begonnen met een volgende I.V.F./I.C.S.I.behandeling die na twee behandelingen resulteerde in een zwangerschap van een tweeling.Sinds 28 juni 2007 ben ik de super-trotse moeder van drie prachtige dochters!.Deze log zal voorlopig nog blijven bestaan.Wellicht dat het nog iemand hoop, steun of opheldering kan geven..In het archief vind je de logs vanaf het eerste ziekenhuisbezoek, dat plaatsvond in november 2003..Altijd leuk als je een berichtje achterlaat!!!

Vanmorgen zijn Esmeralda en ik weer naar het CB geweest. Onze dame is iets langer dan gemiddeld en daardoor ook wat zwaarder, maar haar hoofdje is weer kleiner dan gemiddeld. Niets om je zorgen om te maken, want het gaat perfect met Esmeralda, alleen heeft ze last van een onzekere en bezorgde moeder. Als ik maar denk dat er ergens iets niet goed zit bij haar, schrijf ik het op mijn vragenlijstje voor de arts en moet Esmeralda tijdens het bezoek aan het CB zorgvuldig onderzocht worden. Gelukkig is er nooit iets aan de hand, maar Es wordt natuurlijk gek van dat gepluk aan haar door "vreemde mensen". Nou heeft ze al een hekel aan het "knisper papier" wat gebruikt wordt op de weegschaal en is Es dus al aan het brullen voordat er maar iets gebeurd is, maar ik maak het altijd nog even erger door mijn onzekerheid. Die onzekerheid zal er wel bij horen als "groene moeder", want je wilt toch niet dat er iets mis is/gaat met je kind door jou eigen toedoen. Nee, met onze roze wolk van een dochter gaat het prima. Ze krijgt zelfs al door hoe je je moeder moet bespelen. En dan krijg je dus dit soort praktijken: Het is al laat, en je hebt net je laatste fles leeggedronken, maar je wilt nog niet naar bed! Net voordat je moeder je in bed wil leggen pak je met je beide handjes haar wangen vast en druk met je mondje heel zachtjes een kusje op mama’s wang……. Succes gegarandeerd!!!!Nou, dan smelt je toch…….

Afgelopen zondag is Esmeralda gedoopt. Beide kinderen hebben zich voorbeeldig gedragen en zijn niet gaan huilen. Esmeralda zag er prachtig uit in haar doopjurk. Zodra ik kan zal ik er een foto van plaatsen. Het was een mooie dienst waarin o.a. het volgende gedicht werd gelezen door de moeder van het andere doopkindje: Ik droomde eens dat ik aan ‘t strand liep bij lage tij Ik was daar niet alleen, want God liep aan mijn zij. We liepen samen het leven door en lieten in ‘t zand een spoor van stappen, twee aan twee. Want God liep aan mijn hand. Ik stopte en keek achter mij en zag mijn levensloop in tijden van geluk en vreugd van diepe smart en hoop. Maar als ik goed het spoor bekeek, zag ik langs heel de baan daar waar het juist het moeilijkst was maar één paar stappen staan….. Ik zei toen ‘God, waarom dan toch?!!’ Juist toen ik u zo nodig had. Juist toen ik zelf geen uitkomst zag op het zwaarste deel van mijn pad….. God keek mij vol liefde aan en antwoordde op mijn vragen: "Mijn lieve kind, toen het moeilijk was, toen heb ik jou gedragen….."Aan het einde van de dienst werden wij door een hoop mensen gefeliciteerd en hebben we thuis met de familie koffie gedronken. Een drukke dag, maar Es heeft zich er goed doorheengeslagen. Volgende week worden Es en ik verwacht op het CB, en ik ben benieuwd hoeveel ze gegroeid is. Volgens mij is ze langer dan gemiddeld, maar dat zien we dan wel. Aangekomen is ze zeker! ( Hollands glorie ) Tegenwoordig is Es helemaal gek van Liga, en pak hem nou niet af, want ze breekt de tent af. Als ze is uitgegeten zit alles onder, haar snuit en handjes en zelfs in haar rompertje vind ik ligakruimels terug. Als ze zich overdag een keer te goed heeft gedaan aan deze lekkernij zal ik er een foto van maken. Nou, een fijn weekend voor iedereen alvast en doe voorzichtig met de gladheid buiten!!!

Afgelopen donderdag ben ik met Esmeralda in het ziekenhuis geweest om een foto te laten maken van haar heupjes. Aangezien wij iemand in de familie hebben die een afwijking heeft in zijn heupen moest Esmeralda extra gecontoleerd worden. Gelukkig was alles goed, dus daar hoeven we niet meer terug te komen, maar ik heb mij wel uitstekend vermaakt met een moeder en haar baby. Haar zoontje had zijn oog laten vallen op Esmeralda en die twee hebben ongegeneerd zitten flirten met elkaar. Vooral de conversatie was een hoogstandje! Het is erg grappig hoe baby’s met elkaar communiceren. Ze lachen lief naar elkaar, kijken verlegen weg van elkaar, kruipen tegen hun moeder aan en kijken vervolgens of de andere baby naar hen kijkt. Wat huh, ha en dah en een gesprek heeft plaatsgevonden. hihihi Zooooo grappig! Maar ja, zeg nou zelf, zo’n schoonheid kan toch niemand weerstaan!

Groetjes van een trotse moeder.

Na een lange periode is het weer eens tijd voor een bericht van mij. In de vorige log ( van 7 september ) heb ik verteld dat ik full-time voor mijn kleine poppetje zou gaan zorgen , maar dat is anders gelopen dan ik van tevoren had gedacht. Mijn werkgever was toch niet zo gecharmeerd van mijn voorstel, maar als tegenvoorstel had hij een goed idee. Als ik halve dagen zou blijven werken zou hij mijn oppas willen betalen. Zo gezegd zo gedaan : sinds oktober past mijn zusje hier in huis op en dat gaat helemaal fantastisch. Zij is helemaal gek met mijn poppetje en Esmeralda met haar. Iedere dag krijg ik volledig verslag van voedingen, poepluiers en slaapjes en van bijzondere en leuke momenten maakt zij foto’s, dus ik blijf volledig op de hoogte. Zoals jullie kunnen zien gaat het erg goed met Esmeralda. Het is een vrolijk, lief, gezellig, nieuwsgierig, vriendelijk en mooi meisje en ik ben helemaal gek van haar. De gevoelens die ik voor haar heb zijn helemaal nieuw voor mij, maar daar kan iedere moeder over meepraten denk ik. Ik moet zeggen dat het moederschap mij heel goed bevalt en zelfs aan de nieuwe huishoudelijke taken heb ik nog geen hekel. Het bevalt mij allemaal zo goed en ik heb er zo goed mijn draai in gevonden, dat Palisa en ik besloten hebben om ons over een paar weken weer bij het ziekenhuis te gaan melden. "Nu al" hoor ik jullie denken…… Ja,…. het gaat zo goed, en ik weet dat ik het aankan. Ik denk zelfs dat ik het beter aankan in vergelijk met de eerste keer. De eerste poging was zo beladen en dat is nu niet meer. En ik heb mijzelf altijd al met een paar kleintjes om mij heen gezien, niet met 1. En voor Esmeralda is het natuurlijk leuk om er een broertje of zusje bij te hebben. Dus binnenkort zal ik mijn log weer gaan "gebruiken" om alle hormonenstress, hoop, twijfel, verdriet, angst en wellicht grote blijdschap van mij af te schrijven. Tot logs………

Hier eindelijk weer eens een logje van mij na bijna een maand te hebben genoten van mijn liefste van de allerliefste. Ik kan geen genoeg van haar krijgen en ik wil nog heel lang fulltime voor haar zorgen, daarom heb ik vandaag een gesprek gehad met mijn werkgever en het idee besproken om vanuit huis te gaan werken. Hij stond er niet geheel negatief tegenover, dus daar komen we wel uit denk ik. Vanaf vrijdag gaan Esmeralda en ik naar een cursus babymassage. Geen idee of het wat is, maar baadt het niet dan schaadt het ook niet, zal ik maar zeggen. De cursus wordt gegeven door dezelfde vrouw als de zwangersschapsyoga, dus het wordt in ieder geval weer gezellig. Ook staat er een bijeenkomst gepland halverwege deze maand met alle meiden van de yoga. Het lijkt mij erg leuk om alle baby’s bij elkaar te zien en alle verhalen met elkaar uit te wisselen Zoals jullie wellicht bij Palisa hebben gelezen zijn wij anderhalve week geleden in Amsterdam geweest om een professionele fotoreportage te laten maken van ons wondertje. Dit vind ik de mooiste van de allermooiste foto’s van ons wondertje! Deze foto straalt zoiets puurs en onschuldigs uit, ik kan er uren naar kijken! Voor meer foto’s kunnen jullie terecht op het log van Palisa. Hij is voornemens om bijna alle foto’s op zijn log te zetten. Mijn moeder ( trotse oma overigens ) is deze maand jarig, en ik denk dat ik haar wel een groot plezier doe met een mooie grote foto in een lijst van haar eerste kleinkind. Ik ga weer genieten van mijn kindje!!!!!!!

Na al de drukte heb ik eindelijk tijd gevonden om een log te schrijven.Veel hebben jullie niet gemist, want Palisa heeft iedereen prima op de hoogte gehouden, maar om mijn log compleet te houden doe ik toch maar verslag van alle gebeurtenissen vanaf 25 juli 1 uur in de nacht.

Om 1 uur die nacht werd ik wakker met een lichte pijn in mijn buik.
Het rommelde al dagen en ik had dus niet echt de indruk dat dit nu dan eindelijk het begin zou zijn, maar na een uur werd ik weer wakker en nu was de pijn toch wel een stuk heftiger.
En al snel was het duidelijk dat de pijn een “golfbeweging” had en regelmatig kwam.
Na een half uur heb ik Palisa wakker gemaakt met de heugelijke mededeling dat het nu toch echt begonnen was.

Om een uur of 3 heeft Palisa het ziekenhuis gebeld dat de weeën begonnen waren, maar we hoefde nog niet te in de auto te springen.
Palisa moest terug bellen als de weeën om de 5 minuten kwamen.
Om 6 uur was het zover en na een tweede telefoontje met de verloskamer gingen we onderweg naar het ziekenhuis.
Nog even in de deuropening een wee op vangen , en toen de auto in.

In het ziekenhuis aangekomen werden we naar de verloskamer gebracht en werd ik aangesloten op de CTG.
Eerst nog via buikbanden en later via sensoren op het hoofdje van Wuppie.
Het bed kon ik dus niet meer af en heb alle weeën in bed op moeten vangen.
Helaas, de skippybal heeft geen enkele rol gespeeld tijdens de bevalling net als alle yoga ademhalingsoefeningen.
Wat dat betreft is de cursus voor niets geweest.

Omdat de weeën in het ziekenhuis niet echt wilde vlotten zijn ze na een paar uur begonnen met het toedienen van weeopwekkers.
Wuppie reageerde daar heel slecht op.
Haar hartslag ging van de 150 naar de 60 en vanalles wat daar tussenin zit.
Direct zijn ze gestopt met de weeeopwekkers en gelukkig ging het met Wuppie’s hartslag toen ook weer goed.
Ondertussen waren we toen al een tijd bezig en de verloskundige was bang dat ik het niet vol zou houden tot het eind.
Om het allemaal wat lichter te maken kreeg ik een soort morfine toegedient waar ik zelf van kon bepalen wanneer en hoeveel ik binnen kreeg doormiddel van een drukknopje waar ik zelf de controle over had.

Na een paar uur zijn ze het toch weer gaan proberen met de weeopwekkers en toen ging het wel goed met Wuppie, alleen ging het wat minder met mij.
Soms volgde drie, vier weeën elkaar zo snel op dat er geen tijd tussen zat om even op adem te komen.
In een zeer korte tijd was er volledige ontsluiting.
Eindelijk dacht ik nog…….
Nou, ik heb meer dan een uur erg mijn best gedaan, maar Wuppie kwam geen centimeter dichterbij.
Na overleg met de gynaecoloog werd er besloten om Wuppie te halen met de vacuümpomp
Ondertussen gingen de weeën door in alle heftigheid.
Zo heftig dat ik de knip van een centimeter of 5 echt niet gevoeld heb.
Ook bleek ondertussen dat Wuppie in het vruchtwater gepoept had, dus haast was geboden.

En toen was je daar……..Esmeralda.
Het was 16.37 uur 25 juli 2005 en je woog 3260 gram.

Je huilde niet goed door.
Je kleur was niet goed en je had verhoging.
Ook bleek toen dat je met je hand over je hoofdje had gelegen waardoor je nooit zonder de vacuüm geboren had kunnen worden.

De kinderarts werd erbij gehaald en je moest in de couveuse om je temperatuur goed te houden, maar toen je van alle schrik bekomen was ging je godzijdank de goede kant op.

Ondertussen kreeg ik weer weeopwekkers toegedient omdat de placenta niet wilde komen.
Na een hoop geduw en gedoe is het goedgekomen, alhoewel het mij allemaal niets kon schelen.
Ik kon mijn ogen niet af houden van dat kleine mensje dat naast mij in de couveuse lag.

Die nacht werd ik wakker om kwart voor elf.
Je was net 6 uur oud, maar je lag met je grote ogen naar mij te kijken vanuit je wiegje.
Jij keek naar mij en ik keek naar jou en vanaf dat moment was ik helemaal verkocht.

En nu…drie weken later kan ik mij een leven zonder dit kleine mensje niet meer voorstellen.
Het is niet zoals ik verwacht had, het is zoals ik gehoopt had.
Zij is de liefste van de allerliefste
Ik ben zo verschrikkelijk verliefd op haar.
Uren kan ik naar haar kijken…….

En zeg nou zelf, het is toch ook een schatje……….

En als ze zo naar mij kijkt vergeef ik haar toch alles.
Of ze nou over mij heen poept of ‘s nachts mij uit mijn slaap houdt.

Dus mochten jullie je afvragen of alles wel goed gaat als ik even geen log plaats, kijk dan naar deze foto’s en dan snappen jullie vast wel waar ik druk mee ben.

Iedereen ontzettend bedankt voor alle felicitaties en lieve reacties en ook voor alle ondersteunende woorden die ik mocht ontvangen voordat ik zwanger werd.
Mede daardoor heb ik doorgezet en zie wat een prachtig geschenk ik heb gekregen.
Het is het allemaal waard en ik zou het zo weer doen.
Sterker nog, van de week zag ik een zwangere vrouw met een dikke buik bij de verloskundige naar binnen gaan en toen dacht ik bij mezelf : wat zou ik dat wonder graag nog een keer mee willen maken!

Nou,…..het is zover. Na alle twijfel, angst, verdriet, hoop, vreugde en hormonen zijn we op de nieuwe mijlpaal van de uitgerekende dag aangekomen. Soms zijn er nog steeds momenten dat ik het niet geloven kan. Word ik dan eindelijk echt moeder……….. Maar ik hoef maar naar mijn dikke buik te kijken en dan is die zekerheid er weer. En aan moedergevoelens heb ik ook niet te kort, dus dat gaat ook de goede kant op. Maar of ik nu blij zal zijn als de weeen beginnen daar twijfel ik nog aan. Als ik eraan denk heb ik er hele dubbele gevoelens bij. Toch wel een beetje bang voor wat er komen gaat. Zal ik wel om kunnen gaan met de pijn??? Maar aan de andere kant kijk ik ernaar uit, want zodra de weeen beginnen weet ik dat ik in niet al te lange tijd mijn kindje in mijn armen kan houden. Bijna,….bijna mag ik je eindelijk vasthouden! Toch heb ik nu wel het gevoel dat het nu maar moet gaan gebeuren. Ik lijk net een tuimelaartje zoals ik door het huis heen waggel. Nee,…..ik begin dat goed zat te worden. Nu maar hopen dat Wuppie een beetje solidair met mij is?!?